Z listów do Grażynki… (16)

Piszę rzadziej, nie dlatego, że zapominam, 

ale jak wiesz, coraz więcej tematów
zbiera się do przegadania z Tobą.

Cicha depresja pewnie dopada, okropność

gdy nie masz z kim gadać, kto rozumie 

„po polsku”

Już nie mam chęci ani siły nikogo w sobie

„rozkochać”, to w grę nie wchodzi.

Cieszyłaś się jak dziecko każdym moim wierszem,

dostrzegałaś to co pragnęłam przekazać,

rozwiewając gryzące pod sercem
wątpliwości.

Pies był bezpieczny u ciebie w razie 

mojej awarii.

Właśnie, muszę tyle gadać a Ty byłaś skarbem,

który bez słowa wszystko wiedział i

z największą radością niósł pomoc – 

natychmiastową co wartość ma
stokrotną.

Dosyć tych plot, mam wiadomość dobrą,

nie lubiłaś Schetyny, choć za co nie wiem,

ale wiele razy o to się spierałyśmy…

M. Kidawa będzie twarzą naszej sprawy, 

może nawet pomysł niezły?

Brak autorytetów, nikt nie wie kim był 

Mąż Stanu.

Być może kobieta o nienagannej osobowości,

cicha, łagodna, uśpi chociaż część 

sporów.

Bywają ludzie, w obecności których się nie przeklina.

Pisałabym dalej, jak wiesz bez końca mogę, 

ale czeka Halinka i może inni na słowa 

pokrzepienia i otuchy, coś trzeba wymyślić 

w sprawie Nadziei.

Są tacy, którym obiecałam jesienną serenadę

jak każdego roku…

Odkładam fryzjera, dentystę i okulistę, żaden

z nich nie będzie ze mnie zadowolony, 

natomiast

Ursynów dał termin 13 miesięczny, więc sam

się skreślił z listy spraw do załatwienia.

Na szczęście nie żyje się wiecznie, byłoby to

beznadziejnie nudne.

Wiesz doskonale, operacje trudne, skomplikowane

jeszcze kogoś interesują, ale profilaktyka

czy leczenie paliatywne…

Wyrzucają jak pieska z sań – w zimową zadymę!

Cd. wkrótce mam nadzieję...